Vatnsbjörgunarbúnaður er sérhæfður búnaður sem notaður er við vatnsbjörgun, fyrst og fremst þar á meðal björgunarvesti, björgunarfleka, björgunarútvarp, sjálfsvörn sjávar-og hákarlavörn. Það er mikið notað í flugi, sjó og neyðarbjörgun á vatni. Þessi búnaður verður að vera útbúinn í samræmi við farþegafjölda staðarins. Flugvellir nálægt vatnaleiðum verða að vera búnir grunnbjörgunarbúnaði miðað við hámarksfarþegafjölda stærstu flugvéla þeirra og undirrita stuðningssamninga við viðkomandi einingar.
Björgunarvesti eru úr pólýetýlen froðu eða uppblásanlegu efni, með flottapi sem er minna en 5%. Þau eru búin endurskinsmerkjum til að auðvelda auðkenningu við leit og björgun. Uppblásanleg björgunarvesti nota koltvísýringshólka til að búa til öfuga U-laga flotstuðning, sem heldur höfði fórnarlambsins yfir vatni. Björgunarflekum er skipt í rennibraut-gerð og uppblásna tegund. Björgunarflekar af gerð -rennibrauta eru búnir neyðarstaðsetningarsendum sem senda sjálfkrafa neyðarmerki við snertingu við vatn og geta blásið upp og berast. Lífhringir eru með appelsínugult-rautt ytra byrði, lágmarksfloti 8 kg og eru búnir fljótandi líflínu; sumar gerðir eru einnig með sjálflýsandi-flotljósum. Samskiptabúnaðurinn inniheldur leiðsögu- og staðsetningarkerfi eins og GPS og VHF talstöðvar, sem ásamt björgunartölvunum mynda neyðarfjarskiptanet.
